Burkina Faso- historia

Pierwsze organizmy państwowe na terenie obecnego Burkina Faso zaczęły powstawać od XI wieku. Były to państewka plemienne. Między XI a XIV wiekiem istniały państwa ludu Mossi: Wagadugu, Jatenga i Gurma (od XIII w.). Największe znaczenie miały Wagadugu i Jatenga. Państwa te prowadziły systematyczne wojny ze zislamizowanymi państwami Sudanu Zachodniego, Mali i Songhajem. W latach 1896-1901 kraj został podbity przez wojska francuskie. Miejscowa ludność stawiała najeźdźcom silny opór. W roku 1904 terytorium to znalazło się - jako kolonia pod nazwą Górna Wolta - w składzie Francuskiej Afryki Zachodniej, federacji posiadłości francuskich w Afryce Zachodniej. Francuzi wprowadzili na podbitych ziemiach obowiązek pracy przymusowej i rekrutację młodych chłopców do armii francuskiej, co wywołało powszechne niezadowolenie i doprowadziło do wybuchu powstania antyfrancuskiego w 1916 roku. W latach 1919-1932 było odrębnąjednostką administracyjną w tej federacji. W roku 1932 Górna Wolta została podzielona między kolonie: Niger, Sudan Francuski i Wybrzeże Kości Słoniowej (do 1947 r.), zjednoczone potem jako zamorskie terytorium Francji. Po II wojnie światowej zaczęły powstawać pierwsze afrykańskie związki zawodowe i partie polityczne, stawiające sobie za cel odzyskanie niepodległości. W roku 1958 Góma Wolta stała się autonomiczną republiką w ramach Wspólnoty Francuskiej. Dwa lata później (1960) uzyskała niepodległość. W tym samym roku została członkiem ONZ. Pierwszy prezydent Maurice Yameogo zdelegalizował partie polityczne i doprowadził do kryzysu ekonomicznego kraju, co było powodem wojskowego zamachu stanu w 1966 roku. Od tej pory kraj był co pewien czas wstrząsany kolejnymi wojskowymi zamachami stanu i zmianami rządów. W roku 1984 zmieniono nazwę państwa na Burkina Faso, czyli Ziemię Sprawiedliwych. W roku 1987 w wyniku kolej nego zamachu stanu władzę w państwie przejął kapitan Blaise Compaore jako prezydent i szef rządu, a także przewodniczący partii rządzącej (do 1989) - Frontu Ludowego. W roku 1991 uchwalono nową konstytucję zaaprobowaną w referendum, a rok później (1992) odbyły się wybory powszechne.